Warunek uczciwej niepewności
Zawieszenie rozstrzygnięcia jest uzasadnione wtedy, gdy dwie interpretacje spełniają dostępne kryteria, ale brakuje warunku pozwalającego wskazać pierwszeństwo jednej z nich. Niepewność ma tu wyraźną przyczynę, a nie postać nieograniczonego sceptycyzmu.
Cisza interpretacyjna nie zawsze oznacza świadome zawieszenie. W jednym przypadku nie ma jeszcze wypowiedzi, w drugim istnieją konkurencyjne wypowiedzi, których granice obowiązywania nie zostały dostatecznie ustalone.
Zawieszenie nie pozwala dowolnie wymieniać wyjaśnień. Każda propozycja nadal musi być zgodna ze swoimi przesłankami. Nierozstrzygnięty spór nie daje równych praw argumentowi opartemu na ustaleniach i zdaniu pozbawionemu podstaw.
Próg zmiany może ujawnić się dopiero po doprecyzowaniu kryterium. Jeżeli warunek rozstrzygnięcia pozostaje niejasny, sam wybór następcy byłby przedwczesny.
Powrót do pytania
Trwałość zawieszenia nie jest porażką. Czasami wskazuje trwałą granicę dostępnych przesłanek. Próba zamknięcia takiego sporu wymagałaby dodania informacji, których model nie posiada.
Niedomknięcie rozumowania zachowuje tę granicę, natomiast odnowienie pojęć może zmienić samo pytanie. Nowe słowa nie stanowią jednak automatycznie nowych przesłanek.
Powrót do nierozstrzygniętego zagadnienia powinien rozpocząć się od sprawdzenia, co rzeczywiście uległo zmianie. Jeśli tylko jedna wersja została powtórzona z większą pewnością, powód wcześniejszego zawieszenia nadal istnieje.
W takim powrocie pamięć wcześniejszych warunków pomaga uniknąć pozornego postępu. Odczyt porównawczy wymaga stwierdzenia nowej różnicy, nie samej deklaracji pewności.