Milczenie nie jest zgodą
Cisza interpretacyjna oznacza brak wypowiedzi tam, gdzie istnieje pytanie, ale dostępne warunki nie pozwalają na uczciwe rozstrzygnięcie. Nie jest pustką pojęciową ani zgodą z ostatnią przedstawioną wersją. Zachowuje możliwość powrotu do problemu.
Zawieszenie rozstrzygnięcia jest świadomym wyborem, natomiast cisza może być tylko skutkiem braku narzędzi pojęciowych. Niedomknięcie nie usuwa pytania i nie upoważnia do dopisania odpowiedzi zastępczej.
Milczenie ma inną funkcję niż zapomnienie. W zapomnieniu trudno wskazać nawet brakujący element. W ciszy wiadomo, że określone twierdzenie nie zostało wypowiedziane i że nie należy go wyprowadzać z samej nieobecności.
Cień wcześniejszego opisu może pozostać wyczuwalny właśnie w miejscach przemilczanych. Jednak ślad relacji wymaga rozpoznawalnego warunku, podczas gdy cisza nie musi dostarczać takiego materiału.
Granica wypowiedzenia
Nie należy przypisywać milczeniu ukrytej intencji. Brak słów nie dowodzi, że ktoś pragnął coś zatajać. W obrębie abstrakcyjnego modelu cisza sygnalizuje wyłącznie granicę dostępnej wypowiedzi.
Jeśli granica opisu zostaje przesunięta przez nowe rozróżnienie, cisza może przestać być konieczna. Odnowiony język pozwala wtedy wyrazić problem bez udawania, że wypowiedź była możliwa wcześniej.
Czasem cisza pozostaje nawet po rozwoju pojęć. Dzieje się tak, gdy każda dostępna formuła narzucałaby zbyt mocne założenie i zniekształcała sam przedmiot rozważania.
W takim przypadku odczyt warunkowy jest bardziej rzetelny niż pewność. Zachowanie różnicy między tym, co ustalone, a tym, co niewypowiedziane, chroni model przed pozornym domknięciem.