Zasięg bez zamknięcia
Granica interpretacji wyznacza punkt, poza którym dany opis nie daje już rozstrzygnięcia na własnych warunkach. Nie musi oddzielać prawdy od fałszu. Często oddziela to, co zostało uzasadnione, od tego, co jedynie zasugerowano.
Warunkowy charakter twierdzeń pozwala taką granicę wskazać. Dopiero gdy wcześniejsze kryteria nie wystarczają, można rozważać próg ustępowania jako zmianę całej ramy, a nie poprawkę pojedynczego zdania.
Brak granicy czyni interpretację pozornie wszechstronną. Jeśli każde nowe zdarzenie można dopasować do tej samej opowieści przez dowolne przesunięcie definicji, nie wiadomo już, co mogłoby wykazać jej ograniczenie.
Odczyt bez dominacji wymaga rozpoznawalnego zasięgu każdej perspektywy. Zawieszenie rozstrzygnięcia staje się potrzebne, kiedy dwie granice zachodzą na siebie, ale nie wiadomo, która relacja ma pierwszeństwo.
Przekroczenie bez pewności
Przekroczenie granicy może przynieść nowe pojęcie, niekoniecznie lepszą odpowiedź. Nazwanie dawniej niewypowiedzianego problemu zwiększa zakres języka, lecz samo nie dostarcza przesłanek pozwalających go rozstrzygnąć.
Cisza interpretacyjna może więc przetrwać mimo rozwinięcia słownika. Z kolei niedomknięcie zachowuje rozpoznaną granicę jako informację, zamiast maskować ją pozorną pełnią.
Granica bywa ruchoma, ale jej zmiana wymaga wskazania przyczyny. Jeśli rozszerzenie opisu zależy od nowej przesłanki, trzeba ją ujawnić. Jeśli wynika jedynie ze zmiany znaczenia słów, nie uzyskano tego samego rodzaju postępu.
Z tego powodu odnowienie pojęć i przemiana relacji powinny być rozróżniane. Nowe słowo zmienia wypowiedź, lecz dopiero nowa relacja zmienia zasięg wyjaśnienia.