Nowe rozróżnienie
Odnowienie języka jest uzasadnione, kiedy dotychczasowy słownik nie pozwala wyrazić rozpoznanej różnicy. Nie wystarczy zastąpić dawnych wyrażeń bardziej niezwykłymi. Nowe pojęcie musi umożliwiać rozróżnienie, którego wcześniej nie dało się utrzymać bez sprzeczności.
Granica interpretacji wyznacza powód poszukiwania innej formuły. Cisza interpretacyjna może natomiast trwać do chwili, gdy pojawi się wyrażenie nienarzucające nieuprawnionego rozstrzygnięcia.
Nowość języka nie gwarantuje nowości treści. Dwa zestawy słów mogą prowadzić do identycznych konsekwencji. Wówczas ich różnica jest stylistyczna, choć może zmieniać łatwość czytania.
Dopiero przemiana relacji lub przesunięcie pierwszeństwa pozwala wykazać, że odnowienie języka zmieniło warunki rozumowania, a nie samą jego powierzchnię.
Ryzyko nowej etykiety
Nowe nazwy nie powinny usuwać pamięci o powodach wcześniejszych sporów. Jeżeli późniejsza terminologia zaciera historyczne ograniczenia, trudniej ocenić, czy faktycznie je przezwyciężono.
Ślad dawnej narracji pozwala zachować pytanie, a pamięć formy wskazuje, czy nowe rozróżnienie przejęło wcześniejsze relacje bez ich zniekształcenia.
Bywa, że nowy język poszerza możliwość postawienia pytania, ale nie pozwala jeszcze udzielić odpowiedzi. Wtedy jego wartość jest rzeczywista, lecz ograniczona. Nie powinno się mylić odkrycia problemu z jego rozwiązaniem.
Niedomknięcie opisu pozostaje wówczas uczciwym wynikiem. Zawieszenie oceny oddziela możliwe odpowiedzi od tego, co faktycznie wynika z przyjętych przesłanek.