Odmienność jako informacja
Zachowanie różnicy polega na utrzymaniu dwóch rozpoznawalnych sposobów opisu bez sprowadzania ich do wspólnego mianownika za wszelką cenę. Różnica jest informacją tylko wtedy, gdy można wskazać, czego dokładnie nie da się uzgodnić.
Współistnienie wariantów bywa uzasadnione odmiennością warunków. Jeżeli występuje przecięcie narracji, trzeba najpierw ustalić, czy niezgodność leży w faktach, definicjach czy kolejności interpretacji.
Samo utrzymanie dwóch wersji nie ma wartości, jeśli jedną da się bez straty zastąpić drugą. Odrębność musi prowadzić do innego wniosku, ujawniać dodatkowe ograniczenie albo zachowywać pytanie, którego druga perspektywa nie stawia.
Odczyt bez dominacji umożliwia takie sprawdzenie, a warunkowy charakter twierdzeń zapobiega pozornemu konfliktowi wynikającemu z porównywania niezgodnych założeń.
Granice uzgodnienia
Uzgodnienie bywa możliwe, lecz jego zakres trzeba pokazać. Zbieżność w jednym miejscu nie oznacza, że całe opisy stały się identyczne. Można osiągnąć lokalną zgodność, zachowując inne, nierozstrzygnięte różnice.
Granica interpretacji wyznacza zakres tej zgodności. Niedomknięcie pozostaje uzasadnione, jeżeli poza nim brak wspólnych kryteriów.
Niektóre różnice znikają po doprecyzowaniu języka. Wtedy utrzymywanie konfliktu byłoby równie sztuczne jak wcześniejsza próba jego usunięcia. Odrębność wymaga rzeczywistej podstawy.
Jeżeli jednak zmiana słownika przynosi odnowienie pojęć, trzeba sprawdzić, czy utrzymuje się ślad dawnej niezgodności. Bez tego nie wiadomo, co właściwie zostało rozwiązane.