Pierwszeństwo miejscowe
Rozproszone centrum nie oznacza nieistnienia kryteriów. Oznacza, że żadna relacja nie zachowuje pierwszeństwa we wszystkich warunkach. W jednym układzie rozstrzyga kolejność, w innym zgodność przesłanek, a w kolejnym możliwość odtworzenia wcześniejszej różnicy.
Równoległość interpretacji pozwala utrzymać kilka miejscowych centrów. Przenikanie poziomów ujawnia sytuacje, w których ich kryteria spotykają się bez utworzenia jednego nadrzędnego punktu.
Rozproszenie nie usprawiedliwia chaosu. Każdy lokalny porządek musi być możliwy do odtworzenia. Jeśli nie wiadomo, dlaczego dane twierdzenie otrzymało pierwszeństwo, jego pozycja jest arbitralna.
Przesunięcie hierarchii staje się zrozumiałe dopiero po wskazaniu kryteriów. Odczyt bez dominacji pozwala porównywać takie układy, nie narzucając jednego kryterium całej sieci relacji.
Nieregularna całość
Wielość centrów może wytworzyć napięcie, kiedy dwie lokalne zasady spotykają się w tym samym pytaniu. Wtedy potrzebny jest punkt porównania, a nie kolejna deklaracja niezależności.
Takie miejsce stanowi przecięcie opowieści. Jeśli brakuje wspólnego warunku, zawieszenie rozstrzygnięcia zachowuje uczciwą granicę rozumowania.
Układ rozproszony może pozostawać spójny, gdy jego części nie wypowiadają wzajemnie wykluczających się tez w tych samych warunkach. Spójność nie wymaga centralnego autora ani jednej narracji nadrzędnej.
Jeżeli pojawia się odnowienie języka, nie musi ono unieważniać lokalnych zasad. Zachowanie różnicy pozwala ocenić, czy nowe ujęcie rzeczywiście poszerza możliwości, czy tylko nadaje całości nową nazwę.