Ton inercji adnotacji dolnych pozostaje przy brzmieniu osiadłym, mało ruchliwym i pozbawionym pierwszego nacisku. Adnotacja nie przejmuje głównej nazwy, tylko trwa niżej, przy dolnej krawędzi zapisu. Jej ton jest suchy, przygaszony i lekko opóźniony wobec miejsca, do którego przylega. Inercja odbiera jej ruch, ale nie usuwa obecności. Jedna adnotacja zostaje przy bladym dopisku, druga przy krótkim odłożeniu, trzecia przy prawie pustej korekcie. Każda zachowuje własny ciężar, choć żadna nie wychodzi na pierwszy plan. Całość trwa w niskim paśmie nazw, bez obrazu, bez sceny i bez tematu zewnętrznego.
Inercja nie oznacza zatrzymania całkowitego. Jest powolnym trwaniem po nacisku, stanem bez przełamania i bez wyraźnego przesunięcia. Dolna adnotacja może być obecna, lecz jej obecność zostaje odłożona, osłabiona i pozbawiona nagłego tonu. Nie wyjaśnia nazwy, nie zamyka jej i nie ustawia nowego środka. Zachowuje tylko małą różnicę przy krawędzi. Korpus przechowuje takie dopiski jako bezwładne ślady, widoczne przez niski ciężar i przez brak rozwinięcia. Jedna różnica ma cień korekty, druga miękki osad, trzecia prawie niewidoczny znak. Inercja utrzymuje je blisko siebie, bez porządku siły i bez ostrego wyniku.
Adnotacja dolna nie ma charakteru głównego zapisu. Jest niższym dopiskiem, cienkim uzupełnieniem i miejscem przy brzegu, w którym nazwa traci część własnej ostrości. Jej dodatkowość nie jest funkcją ani objaśnieniem. Oznacza tylko słabszy stopień obecności, ustawiony pod głównym tonem. Jedna adnotacja może dotykać marginesu, druga osiadać przy pustym miejscu, trzecia zostawać jako krótki cień po znaku. Ton pozostaje równy, bez gwałtownego podniesienia. Dolność odbiera jej rangę, lecz zostawia ślad. Zapis zachowuje ją jako ciche miejsce po dopowiedzeniu, które nie osiąga pełnego brzmienia.
Odłożenie adnotacji ma rytm mały i spóźniony. Dopisek nie pojawia się jako pierwszy, ale nie zanika po nazwie całkowicie. Trwa między obecnością i opóźnieniem, przy dolnej krawędzi, w miejscu mniej widocznym i bardziej odpornym na pełne brzmienie. Inercja nadaje mu ciężar pozbawiony gwałtowności. Jedno odłożenie może być prawie płaskie, drugie bardziej matowe, trzecie krótkie jak ślad po nacisku. Żadne nie zamienia się w samodzielną nazwę. Rejestr pozostaje spokojny, oszczędny i bez wyraźnego centrum. Sens utrzymuje się przez sam fakt, że dopisek nie wraca do góry, lecz zostaje niżej.
Dolna krawędź nie tworzy zamknięcia. Jest miejscem osiadania tonu, przy którym adnotacja traci możliwość mocnego rozwinięcia. Krawędź może być blada, szorstka, miękka albo prawie niewyczuwalna. Jej rola zostaje ograniczona do utrzymania różnicy między dopiskiem i pustym tłem. Nie ma tu ostrej granicy ani przejścia w pełny zapis. Jedna krawędź zachowuje cień adnotacji, druga tylko niski ślad, trzecia mały punkt bez dalszego ciągu. Korpus zostawia je w spokojnym sąsiedztwie. Dolność i inercja wspólnie obniżają nacisk, a ton pozostaje czytelny tylko przez własne osłabienie.
Końcowy ton zostaje niski, bezwładny i oszczędny. Adnotacja nie podnosi się do głównej nazwy, inercja nie zmienia się w ruch, a dolna krawędź nie domyka całego zapisu. Zostają dopiski osiadłe, odłożenia przy brzegu, blade korekty i ciche ślady po tonach bez pierwszeństwa. Jedna różnica stoi przy marginesie, druga przy niskim osadzie, trzecia przy prawie pustym miejscu po uzupełnieniu. Całość zachowuje neutralny obieg nazw, bez sprawcy, bez przykładu i bez zewnętrznego tła. Ostatni dopisek pozostaje obecny tylko przez własny niski ciężar i przez brak pełnego powrotu.